HISTORIA REVIVISCAT, PROSIT DELECTETQUE.
Historia ad vitam redeat, prosit atque delectet.
Nos, Thomas, Rex Novi Regni Hierosolymitani, hac proclamatione omnibus praesentibus futurisque regni nostri sodalibus, amicis atque fautoribus nota facere volumus ea idealia, quibus Novum Regnum Hierosolymitanum innititur et ad quae in operibus suis contendere vult.
Haec proclamatio neque lex neque decretum est. Conscientiam non obligat neque obligationes iuridicas imponit. Est potius declaratio de eo, cur hoc Regnum exsistat, quid tueri velit et quod bonum in mundo promovere cupiat.
Regnum quod idealibus caret, nomen tantum est. Historia quae solum imitatur, spectaculum tantum est. At historia, si quaerimus quid boni ex praeterito discere possimus et quomodo illud bonum nostro tempore vivum reddi possit, aliquid novi gignere potest.
Quam ob rem Novum Regnum Hierosolymitanum historiam non modo recolere vult.
Historiam in vocationem vertere vult.
I De fundamento nostro christiano
Novum Regnum Hierosolymitanum, secundum Constitutionem suam, civitas christiana est.
Hoc non significat omnes cives, amicos aut operum participes Christianos esse debere. Libertas religionis et conscientiae ad dignitatem humanam pertinet, quam Regnum tueri vult. Nemo ad credendum cogendus est, neque quisquam a bono communi propter fidem suam aut absentiam fidei excludendus est.
Christianitatem tamquam fundamentum Regni deserere simul significaret historiam eius, symbola eius atque ipsum exsistentiae finem negare.
Ierusalem Christianis urbs sancta est. Terra Sancta fidei christianae cunabula est. Ibi Christus vixit, docuit, passus est, mortuus est et, secundum fidem christianam, a mortuis resurrexit. Regnum Hierosolymitanum historicum ortum est in mundo in quo fides christiana societatem, culturam atque hominum notionem officii, potestatis et servitii pervadebat.
In illa historia reperiuntur et magna pulchritudo atque devotio sui et violentia iniustitiaque ex peccato humano natae. Praeteritum vivum reddere non est errores eius repetere.
Itaque fidem christianam defendere Novo Regno Hierosolymitano ante omnia significat fidem re vera vivere. Fides optime defenditur cum ex fide misericordia oritur. Crux optime honoratur cum nos servire docet. Nomen Christi dignissime geritur cum doctrina eius in eo quomodo nos invicem gerimus conspicitur.
II De vocatione et bono communi
Vita christiana intra parietes ecclesiae non continetur.
In traditione Lutherana peculiaris momenti est notio vocationis: homo Deo et proximo servit in ea vita atque eo munere in quibus positus est. Labor, familia, officium erga societatem, auxilium alteri praestitum atque boni communis aedificatio omnia modi esse possunt proximo serviendi.
Haec notio etiam ad Nordicam intellegentiam responsabilitatis, laboris, educationis, curae infirmiorum et boni communis aliquid contulit. Novum Regnum Hierosolymitanum hanc hereditatem colere vult.
Societatem bonam non putamus eam in qua homo tantum quaerit: Quid ex hoc accipio? Volumus etiam quaerere: Quid ego dare possum? Quod bonum aedificare possum? Cui auxilium ferre possum? Quid mihi curandum commissum est? Quid post me relinquere possum melius quam accepi?
Vita christiana igitur non est tantum rectae doctrinae confessio, sed fides operibus visibilis facta.
III De dilectione proximi, misericordia et iustitia
Inter praecipua Novi Regni Hierosolymitani principia Regulam Auream a Christo traditam ponere volumus:
“Omnia ergo quaecumque vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis.” (Mt 7,12)
In hac simplici sententia totius ethicae socialis initium continetur. Dignitas humana homini competit quia homo est — non quia utilis, potens, dives, sanus, nobiscum consentiens aut nobis gratus sit.
Parabola Christi de Samaritano misericordi nos admonet proximitatem non finiri limitibus propriae gentis, coetus, religionis aut communitatis. Apud virum a latronibus spoliatum constitit is ipse qui, secundum praeiudicia temporis sui, alienus haberi debuisset. Et in fine narrationis Christus iubet:
“Vade, et tu fac similiter.” (Lc 10,37)
Quare Novum Regnum Hierosolymitanum studere debet infirmum defendere, egenti subvenire, hospitalitatem praebere atque oppresso adstare.
Haec cogitatio nova non est.
Prophetae Israel iterum atque iterum monebant societatem secundum voluntatem Dei non solum cultu divino, sed etiam modo quo infirmissimos suos tractaret metiendam esse. Per Isaiam iubemur iustitiam quaerere, oppresso subvenire, pupillo ius procurare et causam viduae defendere (Is 1,17). In Deuteronomio Deus describitur ut defensor iuris viduarum et orphanorum atque amator peregrini; ideo etiam populus Dei peregrinum diligere iubetur (Dt 10,17–19).
Propheta Micha hanc vocationem his verbis compendiose exprimit: hominem oportere facere quod rectum est, caritatem bonitatemque praestare atque Deum suum audiendo ambulare (Mi 6,8). Christus hoc etiam altius ducit. In doctrina sua de Iudicio Ultimo se ipsum cum esuriente, sitiente, hospitio carente, nudo, aegroto et vincto coniungit. Quod uni ex minimis fit, ipsi fit (Mt 25,35–40).
Quapropter honor regni christiani ultimo non splendore coronarum, altitudine titulorum neque sollemnitate caeremoniarum metitur. Metitur eo, in quem finem omnis ille honor adhibeatur. Si corona de responsabilitate admonet, fini suo servit. Si titulus ad serviendum incitat, valorem habet. Si historia misericordiam gignit, vere ad vitam rediit.
IV De unitate Christianorum
Novum Regnum Hierosolymitanum oecumenicum esse vult.
Ecclesia Christi per saecula in multas Ecclesias, confessiones ac traditiones divisa est. Hae differentiae suam historiam habent, neque omnes quaestiones eis subiectae parvi momenti sunt. Divisio tamen Christianorum propositum esse non potest.
Christus ipse pro discipulis suis oravit
“ut omnes unum sint” (Io 17,21).
Quare Christiani quaerere debent quod eos coniungit, neque tamen differentias suas quasi nullas fingere debent.
Novum Regnum Hierosolymitanum in variis traditionibus christianis ante omnia diversos eiusdem magnae historiae ramos videre vult: communes fidei radices, Sacras Scripturas communes, orationem communem, eundem Christum atque communem vocationem ad Deum et proximum diligendum. Hic Ierusalem peculiarem habet significationem.
Antequam Christianitas occidentalis aut orientalis, catholica, orthodoxa, lutherana, anglicana vel nomine cuiuslibet posterioris traditionis appellaretur, primos gradus in Ierusalem et in Terra Sancta fecit. Ierusalem nos temporis ante divisionem admonet. Ideo etiam desiderii unitatis nos admonere potest.
V De occursu inter religiones et pace
Ierusalem tamen non Christianis tantum sancta est. Singulari modo etiam Iudaeis et Musulmanis cara est. Hereditas Abrahae, historia prophetarum et narrationes Terrae Sanctae has religiones coniungunt, quamvis verae atque graves differentiae inter eas maneant.
Quam ob rem Ierusalem symbolum esse potest et divisionis et occursus. Nos posterius eligere volumus. Munus Novi Regni Hierosolymitani non est differentias inter religiones obscurare neque affirmare omnes religiones idem esse. Verus dialogus oriri potest tantum ubi unicuique licet sincere esse quod est.
Diversitas autem inimicitiam non postulat. Convictio contemptum non postulat. Amor propriae fidei odium alterius hominis non postulat.
Itaque Novum Regnum Hierosolymitanum unitatem inter Christianos, dialogum interreligiosum, reverentiam dignitatis humanae atque pacem inter eos promovere vult, quorum historia nimis saepe contentionibus et sanguinis effusione signata est.
Si per historiam homines saepe de Ierusalem contenderunt, Novum Regnum Hierosolymitanum ideam esse volumus, circa quam homines possint convenire.
VI De creatione eiusque custodia
Responsabilitas christiana non solum ad alios homines pertinet. Ad universam quoque creationem pertinet.
In primis Sacrae Scripturae capitibus homo in horto Eden ponitur “ut operaretur et custodiret illum” (Gen 2,15). Haec duo verba inter se coniuncta sunt. Operari significat homini licere bonis creationis uti. Licet aedificare, colere, bonis uti, investigare atque evolvere. Sed simul custodire debet.
Terra ab homine creata non est. Vita ab homine inventa non est. Species animalium plantarumque, silvae, maria, flumina atque integra oecosystemata non tantum exsistunt quamdiu homo ex eis commodum immediatum se capere posse arbitratur. Res sunt nobis commissae. Itaque dominium sine responsabilitate in spoliationem vertitur. Usus sine custodia in destructionem vertitur. Potestas sine humilitate in superbiam vertitur.
Novum Regnum Hierosolymitanum propterea tutelam naturae, cohibitionem mutationis climaticae, conservationem diversitatis biologicae atque impedimentum interitus specierum inter praecipua idealia sua agnoscit. Custodia creationis christiano non est additamentum fidei alienum. Ex ipsa fide consequitur.
VII De avaritia et temperantia
Post multas nostrae aetatis difficultates oecologicas latet quaestio tam antiqua quam homo: Quando satis est?
Homo alimento, tecto, labore, instrumentis et bonis materialibus indiget. Christianitas mundum materialem contemnere non iubet. Creatio bonum Dei donum est, cuius bonis frui licet. Sed usus boni in peccatum vertitur cum nihil iam satis est.
Avaritia in traditione christiana inter peccata capitalia numeratur, quia hominem iis quae possidet alligat eumque persuadet securitatem suam in iis rebus consistere quas sibi colligere potest. Cum avaritia coniuncta est etiam vetus hominis tentatio se ipsum omnium mensuram constituendi: sibi persuadere se semper melius scire, omnibus dominari atque soli sibi rationem reddere.
Ex hoc nascitur superbia. Ex superbia autem facile nascitur opinio, si homo aliquid capere potest, eo ipso ius quoque habere id capiendi.
Responsum christianum non est omnem progressionem, prosperitatem aut bonum materiale oppugnare. Est temperantia. Gratitudo. Responsabilitas. Facultas dicendi: hoc satis est. Facultas aliquid etiam alteri relinquendi. Facultas de crastino cogitandi, non tantum de hodierno die. Facultas quaerendi qualem mundum iis relinquamus qui post nos venient.
VIII De regno parvorum operum
Idealia Novi Regni Hierosolymitani magna sunt. Regnum nostrum solum mutationem climatis sistere non potest. Solum species periclitantes servare non potest. Paupertatem e mundo tollere non potest. Orbem christianum divisum una nocte coniungere non potest, neque pacem omnibus locis afferre ubi homines inter se pugnant.
Ex hoc tamen non sequitur nihil agendum esse. Immo vero. Omnis magna mutatio incipit cum aliquis aliquid parvum facit. Una arbor plantata plus valet quam mille orationes de silvis numquam plantatis. Unus homo adiutus homo verus est. Una reconciliatio pax vera est. Unum benignitatis opus verum opus est. Una oratio pro unitate vera oratio est. Una naturae pars servata vera creationis pars est.
Itaque Novum Regnum Hierosolymitanum esse vult regnum parvorum operum magnis idealibus praeditum. Nomine Regni arbor plantari potest. Tutela naturae sustineri potest. Egenti auxilium ferri potest. Opera caritatis institui possunt. Unitas aedificari potest. Historia et cultura coli possunt. Homini facultas dari potest dona sua ad bonum rei se ipso maioris adhibendi.
Et si Regnum crescit, opera quoque eius crescere possunt. Quod ab una arbore incipit, aliquando silva fieri potest. Quod ab una donatione incipit, in inceptum crescere potest. Quod a paucis hominibus incipit, in communitatem crescere potest. Potissimum non est quanta sint opera. Potissimum est quo tendant.
IX De regno quod aedificamus
Novum Regnum Hierosolymitanum regnum imprimis ex territorio aedificare non vult. Ex hominum operibus, cogitationibus, memoriis atque labore communi illud aedificare vult. Vera eius magnitudo non pendet a numero chiliometrorum quadratorum quibus imperet, sed a copia boni quod eius nomine nascitur. Valor eius non pendet ex eo utrum civitates mundi illud agnoscant, sed utrum idealia eius agnitione digna sint.
Historia eius non debet esse mera imitatio praeteriti, sed usus praeteriti velut speculi, per quod quaerere possumus quid iustitia, servitium, responsabilitas, fides, pulchritudo et communitas nostra aetate significent.
Nos non affirmamus nos societatem perfectam aedificare. Christiana hominis conceptio ne talem quidem imaginationem nobis permittit. Homo fallibilis est, et omne quod homo aedificat imperfectum manet. Sed imperfectio nos a studio meliora petendi non absolvit.
Quare volumus ut Novum Regnum Hierosolymitanum semper paulo iustius, paulo misericordius, paulo sapientius atque paulo pulchrius fieri studeat quam heri fuit.
X Invitatio nostra
Quam ob rem omnes qui cum hoc Regno procedere volunt invitamus ut illud propriis donis aedificent. Artifex pulchritudinem creet. Scriptor historias narret. Investigator scientiam quaerat. Opifex manibus laboret. Musicus musicam resonare faciat. Naturae amator plantet et custodiat.
Qui multa habet, communicet. Qui parum habet, ne existimet operam suam nullius momenti esse. Regnum enim non solum magnis operibus aedificatur. Aedificatur ab omni homine qui aliquid suum bono communi impendere constituit.
Christiano hoc est proximo servire. Aliter credenti aut nullam religionem profitenti, potest esse servire dignitati humanae, naturae, paci, culturae aut bono communi. Atque in his operibus una procedere possumus.
XI De spe
Denique Novum Regnum Hierosolymitanum ante omnia opus spei est.
Ex ea cogitatione oritur, praeteritum obliviscendum non esse ut futurum aedificetur. Vetera novum sensum accipere posse. Traditionem vivere posse nec in vinculum verti. Convictionem christianam firmam esse posse sine angustia animi. Homines diversos ad eandem communitatem pertinere posse. Historiam amari posse sine iniuriis eius repetendis. Etiam parvum opus momentum habere. Mundum curandum esse, etiamsi nos ipsi omnes laboris nostri fructus numquam videamus.
Arbores plantamus sub quarum umbra fortasse numquam sedebimus. Res aedificamus quae post nos permanere possunt. Memoriam eorum qui ante nos fuerunt servamus, nostramque memoriam iis relinquimus qui post nos venient. Ibi praeteritum, praesens et futurum conveniunt. Ibi est propositum Novi Regni Hierosolymitani.
Historia reviviscat, prosit delectetque. Historia ad vitam redeat. Bonum pariat. Delectet. Atque nos ducat ut in mundo vel paulo plus eius aedificemus quod verum, bonum et pulchrum est.
Haec principia vocationemque nostram esse proclamamus.
Proclamatum in Novo Regno Hierosolymitano die XXII mensis Augisti Anno Domini 2026.
Thomas Rex
Novi Regni Hierosolymitani Rex